Review: Sherlock Holmes and the Case of the Symmetric Mailshot

Immersief theater experimenteert met online

John Watson heeft een probleem: Sherlock en hij geven een webinar over hoe je een detective wordt. Het probleem: Sherlock is er weer vandoor gegaan, wanhopig op zoek naar een mysterie dat opgelost moet worden. Samen met Mrs Hudson probeert Watson het beste ervan te maken terwijl wij als publiek verwachtingsvol de fijne kneepjes van het vak hopen te leren.

In Sherlock Holmes and the Case of the Symmetric Mailshot  log je samen met zo’n 30 andere spelers in via Zoom (de meeste deelnemers zitten samen achter hun computer, dus het werkelijke aantal spelers zal tussen de 40 en 50 liggen). We worden aangemoedigd om onszelf  om te dopen met een detective gebruikersnaam en om vooral de chat te gebruiken in plaats van echt te praten (met 30 deelnemers zou dat ook compleet onwerkbaar zijn). Mocht je je het afvragen: deze Sherlock voorstelling borduurt in grove lijnen voort op hoe de karakters in de BBC serie getoond worden in hedendaagse context. Het is dus geen period voorstelling.

Stipt op tijd loggen Mrs Hudson en John Watson in en begint een soort vraag en antwoord ronde die slim wordt gebruikt om iedereen wegwijs te maken in hoe het spel werkt. Watson legt uit hoe je je als detective moet voorstellen en vraagt daarna mensen hun hand op te steken als ze het willen uitproberen. Alhoewel Watson en Mrs Hudson een goed verhaal houden en mijn aandacht vast weten te houden duurt het wel wat lang en is het vooral eenrichtingverkeer naar het publiek toe. Publieksinteractie worden amper aangemoedigd in dit deel, begrijpelijk maar niet heel interessant. Het verhaal wordt in m’n schoot geworpen zonder dat ik iets hoef te doen.

Zo nu en dan logt Sherlock in met onsamenhangende opmerkingen, waaruit we opmaken dat hij iets op het spoor is. Echter verdwijnt hij steeds weer voordat we meer informatie uit hem kunnen krijgen.

Spoilers

Tot nu toe is het eigenlijk alsof ik een normaal theaterstuk zit te kijken, met de drie hoofdrolspelers die elk voor een webcam hun verhaal doen. Na ongeveer een kwartier begint het spel echt en deelt Watson de eerste clue van waar Sherlock mee bezig is: een cover van een magazine en dat hij contact recent met iemand contact heeft gehad. Deze persoon logt ook in op Zoom en Watson ondervraagt haar (naar alle waarschijnlijkheid om het publiek te laten zien hoe ze dat straks zelf moeten doen).

De informatie die ze geeft is de start van het onderzoek waar we in terecht komen. We komen er achter waar Sherlock naartoe is en wat hij op het spoor is. Het blijkt te gaan om een nieuwe technologie die op de markt komt en mogelijk catastrofale gevolgen heeft. We hebben nu meerdere paden om te volgen: nemen we direct contact op met de ambtenaar die het project overziet, of gaan we langs bij de locatie waar de technologie aangekondigd gaat worden. Mrs Hudson gaat naar de eerste optie, en Watson naar de tweede optie. Door als speler je gebruikersnaam aan te passen kan je aangeven met wie je mee wilt gaan. Ik koos ervoor om mee te gaan met Watson naar de  club waar het project wordt gepresenteerd.

Eenmaal in de club aangekomen (via een Zoom breakout room) verwijderd de club host Watson gelijk uit de chat, waardoor ze ongestoord kan praten met het publiek. Interacties blijven echter vrij schools: steek je hand op als je wilt antwoorden op een vraag van een karakter. Na een paar minuten komt Watson weer terug en gaan we weer terug naar de hoofdgroep waar de groep die met Mrs Hudson mee ging inmiddels ook aanwezig is.

Informatie wordt bij elkaar gelegd en er lijken weer meerdere paden te zijn om te onderzoeken. Ineens klopt Lestrade ook aan in de videocall: hij wil weten wat er gaande is. Er zijn hier drie mogelijke keuzes om te volgen (waarbij Lestrade, Watson en Mrs Hudson elk met een aantal spelers naar een andere breakout room gaan).

Ik kies Lestrade en we starten een onderzoek naar de persoon die achter de maker van de technologie zit. Op de website van de leverancier vinden we een telefoonnummer en een van de spelers neemt het voortouw en belt deze met speakerphone, zodat we allemaal mee kunnen luisteren. Ook moedigt Lestrade aan dat we allemaal onze microfoon aanzetten om vrij te kunnen overleggen, iets wat ongeveer de helft van onze subgroep doet.

De persoon die net aan de telefoon was “hackt” in onze Zoom groep waardoor we allemaal met hem interactie kunnen hebben, al is de groep daar eigenlijk nog steeds te groot voor.

Het laatste deel van de voorstelling is lineair, we gaan van de ene naar andere room en ontdekken langzaam hoe alle gebeurtenissen op elkaar passen. Spelers worden uitgenodigd de karakters zelf uit te horen. Tijdens de conclusie hebben we een ontknoping met een onverwachte twist, waarna we gevraagd worden ons op te maken voor een avondje uit naar de eerder bezochte club. Veel spelers zoeken snel een extra kledingstuk voor dit moment. In de club speelt muziek en je wordt uitgenodigd om, samen met de karakters, mee te dansen achter je camera.

Ik heb hier een beetje dubbele gevoelens bij: enerzijds een leuke afsluiting, anderzijds ondermijnt het sommige karakters wel een beetje.

Al met al is het een indrukwekkende voorstelling: ca. 10 acteurs, 6 routes om te verkennen en meerdere media die worden ingezet. De organisatie en implementatie van Zoom ging perfect: break out rooms, automatische timers en het aangeven wie je wilt volgen ging vloeiend en ik heb geen een technisch probleem gezien.

Het is wel zo dat de interactie heel beperkt is in dit theaterstuk. Als ik terugdenk aan de 2 uur durende voorstelling denk ik dat er maar 4 deelnemers echt actief hebben gepraat en interactie met de acteurs hebben gehad (op een groep van ~30 deelnemers). Nu weet ik niet zeker of dat aan de voorstelling zelf of aan de spelers ligt. Wel merkte ik dat het heel makkelijk is om in een voyeur rol te stappen en alleen toe te kijken terwijl iemand anders het dialoog aan gaat. Je moet het echt duidelijk maken en op elke kans springen wil je de interactie met acteurs hebben, anders zul je moeten meeliften op de interactie die iemand anders heeft met die acteur. Dat is dan ook mijn enige kritiek: interactiemomenten zijn vrij zeldzaam en leveren qua narratief niets op ten opzichte van toekijken terwijl iemand anders het doet.

Het acteerwerk, het mysterie zelf en de polish van deze voorstelling zijn verder echt heel erg goed. Zeker een aanrader, vooral als je niet heel comfortabel voelt bij zelf de interactie aangaan.

© 2021 Diede Tap | Privacy en Disclaimer